S

S

MA

Planeta Dźwięku

Premium Sound

Polpak

niedziela, 10 czerwca 2012

Wzmacniacz zintegrowany Atoll IN30





Wstęp
Od dłuższego czasu marka Atoll jest popularna w Polsce. Dużo pisze się o niej i mówi. Postanowiłem samemu przekonać się o jej jakości pod względem konstruktorskim, a także, co ważniejsze - reprezentowanej katregorii klasy dźwięku. Wypożyczyłem podstawowy model wzmacniacza zintegrowanego – Atoll IN30, ponieważ mając akurat na testach inne dwa wzmacniacze z tej kategorii cenowej (Dayens Ampino TU oraz Xindak MT-3 TU) pomyślałem, że warto by je bezpośrednio porównać i ocenić. Dodatkowo, uważam, że najniższy model często przynosi dużo informacji o prawdziwych intencjach producenta, stylu gry jego urządzeń, jak i jakości podejścia do klienta z grupy „entry-level”, czyli takiego melomana, który najczęściej rozpoczyna swą przygodę ze sprzętem audio-stereo i w wielu przypadkach nie wie jeszcze, co jest naprawdę dobre, a co niekoniecznie. Stąd ten test.

Wzmacniacz został wypożyczony z salonu audio Premium Sound w Gdańsku.

Atoll Electronique
Atoll Electronique to firma założona przez braci Stefana i Emmanuela Dubreuil w 1997 roku w północnej Francji, a konkretnie w Normandii, czyli w krainie powstałej na skutek wczesnośredniowiecznej łupieżczej inwazji Normanów – potomków Wikingów z północnej chłodnej Europy. Nazwa Atoll bardziej jednak kojarzy się z rajskim koralowym atolem na gorącym południowym morzu Polinezji Francuskiej, co jak widać na katalogowym zdjęciu (na samej górze), nie jest skojarzeniem nietrafionym…

Atoll oferuje cały wachlarz produktów różnego asortymentu i z wielu kategorii cenowych. Jest tu referencyjny zestaw (cd plus integra) Gamme 400, przedwzmacniacze, odtwarzacze płyt CD, a nawet tuner radiowy oraz elementy kina domowego. Ponadto można tu znaleźć przetwornik cyfrowo-analogowy Atoll DAC 100, z bardzo dobrą światową prasą, a także kilka przedwzmacniaczy gramofonowych. Atoll proponuje też klika modeli wzmacniaczy od topowego Gamme 400, poprzez kolejne IN200, IN200, IN80, IN50 aż do najniższego IN30. Jak widać, firma ma kompletną ofertę dla różnych klas i poziomów odbiorców. W zasadzie brakuje tylko gramofonu.

To, co wyróżnia urządzenia Atoll spośród innych to dość niesztampowy design oraz nietypowe rozwiązania dotyczące zastosowanych regulatorów głośności. Część sprzętów wyglądem przypomina bardziej oldskulowe urządzenia z kabiny nawigacyjnej okrętu podwodnego Kapitana Nemo (tu kłania się francuski pisarz - Jules Verne) niż klocki audio – vide Gamme 400.

Jak Atoll Electronique pisze o sobie na firmowej stronie internetowej: „Atoll to wysokiej klasy dźwięk w przystępnej cenie, elektronika ręcznie montowana we Francji z zastosowaniem najwyższych standardów jakości i perfekcjonizmu. Naszym celem jest zapewnienie bardzo dużej grupie odbiorców słuchania ze sprzętu o wysokiej wydajności oraz wysokiej rozdzielczości – prawdziwego dźwięku high-end w rozsądnej cenie, a także radości z super-realistycznie wiernej muzyki ze wspaniale głęboką, namacalną oraz dynamiczną sceną dźwiękową. Aby osiągnąć ten cel, Atoll oferuje linię produktów z niesamowicie i nieporównywalnie rewelacyjną proporcją muzykalności do ceny. Dlatego też podjęliśmy konkretne decyzje, jak np. jednoczesny pomiar i testowanie każdego nowego produktu realizowanego przez nasz zespół R&D. Innym kluczowym wyborem jest niezmienność dźwięku Atoll w jakikolwiek sposób, dlatego nasze sprzęty nie mają regulacji „bas” i „sopran”, ponieważ te korekty mają wiele wad: częstotliwość i faza reakcji stają się nieliniowe, dają dodatkowe „ubarwienie” i sztuczne lub pasożytnicze „szumy” w brzmieniu, które piętnują jasność dźwięku i jego przejrzystość oraz utrudniają dynamikę całego systemu”.

Wrażenia ogólne oraz budowa
Atoll IN30 na pierwszy rzut oka mało przypomina typowy wzmacniacz – na próżno szukać tu klasycznego potencjometru głośności, czy selektora źródeł w postaci tradycyjnych gałek. Ich funkcje pełni kilka małych aluminiowych przycisków. Potencjometr to dwa guziki, które przyciskając steruje się głośnością  (głośniej lub ciszej), a poziom wzmocnienia jest obrazowany za pomocą 9. zielonych diod ułożonych w półokrąg, które zapalają się w miarę uzyskiwanego natężenia dźwięku. Natomiast drugi półokrąg 5. zielonych diod (przylegający do półokręgu diod wzmocnienia) całego „okręgu sygnalizacyjnego” to diody pokazujące aktualnie wybrane źródło przy pomocy 2. kolejnych metalowych guzików (lub pilotem, oczywiście). Bardzo nietypowe rozwiązanie, ale i jednocześnie intrygujące i na pewno ładne wizualnie. Niestety, na tym kończy się mój zachwyt designem Atolla IN30, bo ogólnie wzmacniacz ten nie wywiera pozytywnych odczuć estetycznych. Razi przede wszystkim świecąca czarna blacha obudowy oraz frontu (który jest pokryty identycznym lakierem jak obudowa) kojarząca się raczej z jakimś tanim dalekowschodnim odtwarzaczem DVD, a nie z rasową integrą. Poza tym nieładne są napisy na przednim panelu – to tandetnie odciśnięty biały lakier, niektóre litery są nie całkiem nadrukowane i z lekka rozmazane. Bardzo to niechlujne i sprawiające wrażenie taniości. Jako tako sytuację ratuje intrygujące logo Atoll IN30 umieszczone po lewej stronie, lecz nadrukowane identycznie nonszalancko jak opisy przycisków…

Tył urządzenia to 6. par złoconych gniazd RCA oraz 2. pary zacisków głośnikowych (też złoconych). Terminale głośnikowe nie akceptują wtyków bananowych, a do tego nie wyglądają na drogie. Z prawego boku umieszczono gniazdo sieciowe IEC – nie poziomo jak to mają wszystkie mi znane sprzęty, a w poprzek. Ach, ci Francuzi – zawsze muszą coś skomplikować lub wykonać nietypowo. Obok gniazda IEC znajduje się przycisk włącznika sieciowego (klasyczny). Wzmacniacz spoczywa na 4. półokrągłych czarnych gumowych nóżkach. Masa urządzenia to 5 kg, czyli niewiele.

Pilot zdalnego sterowania jest. I do tego, w kontraście do obudowy – jest naprawdę estetyczny. Sterownikiem tym można wygodnie obsługiwać nie tylko dedykowany wzmacniacz, ale i firmowy tuner oraz odtwarzacze płyt CD i DVD. Oczywiście i w tej beczce miodu jest i łyżka dziegciu, bo zastosowane baterie to nietypowe litowe CR2025…













Po odkręceniu pokrywy wzrok przykuwa olbrzymi zasilacz toroidalny, odpowiedzialny chyba za więcej niż połowę ciężaru wzmacniacza. Widać, że konstruktorzy bardzo poważnie podeszli tu do sprawy właściwego zasilania – to cieszy. Generalnie, jak widać na jednym ze zdjęć poniżej, w środku jest raczej pustawo – cały układ zamontowano na jednej niewielkiej płytce, a dwie pary tranzystorów typu MOSFET przykręcono po prostu do blachy nałożonej na spód metalowej obudowy, która pełni też rolę radiatora. Tranzystory przyjechały prosto z USA, to model IRFP150N z International Rectifier (TU).











Dźwięk
Jako wzmacniacze odniesienia użyłem dwa inne z podobnego pułapu cenowego około 2500zł:
  1. chiński Xindak MT-3 na lampach elektronowych EL34 (test TU) oraz
  2. serbski Dayens Ampino (test TU).
Oba swojego czasu zrobiły na mnie bardzo pozytywne wrażenie pod względem umiejętności generowania porządnego dźwięku: dynamicznego, zharmonizowanego, dobrze poukładanego i co najważniejsze - o miłej, przyjaznej uszom, barwie. Dlatego też niezmiernie byłem ciekawy, czy opisywany francuz dotrzyma kroku lampowemu chińczykowi oraz tranzystorowemu serbowi.

Po włączeniu Atoll IN30 pierwsze wrażenie jest pozytywne – wzmacniacz gra ładnie dynamicznie budując przy tym ciekawą szeroką i wiarygodną panoramę. Co wyjątkowo zwraca uwagę, to sprężysty i nasycony przełom niskiego i średniego basu, który niewątpliwie jest dobrej jakości i potrafi być więcej niż przyjemny. Na wielu słuchanych płytach ten bas wybornie pokazywał grę kontrabasu lub gitary basowej – z przekonującym temperamentem oraz z dużą energią. Ten element sposobu gry IN30 zasługuje na uznanie. Niestety, przy dalszych odsłuchach i zagłębianiu się w zdolności i styl gry Atolla nie było już tak kolorowo. Bo w porównaniu do dwóch pozostałych wzmacniaczy francuz wydawał się mniej doskonały. To, co niekiedy można było odczuć to cecha, że wzmacniacz ma manierę podkręcania wysokich tonów, wypychania ich do przodu szczególnie przy głośniejszym słuchaniu.  Tak stało się np. z płytą smooth-jazzowego trębacza Ricka Browna „All It Takes” (Mack Avenue Records – 2009r) – jego trąbka nabrała ciut nieprzyjemnej metaliczności i nachalności, a saksofon Richarda Elliota – trochę za dużo szorstkości. Co istotne, przy w miarę umiarkowanie głośnych odsłuchach dźwięk był porządny, dobrze poukładany i choć nie do końca idealny, to najczęściej przyjemny i wciągający, ale już przy wyższych poziomach głośności pojawiała się pewnego rodzaju kompresja  – wydaje się, że Atoll IN30 to bardzo dobrze grające urządzenie przy rozsądnych poziomach wzmocnienia, natomiast przy większych - niekoniecznie przekonujący. Można powiedzieć, że jest to wzmacniacz o trudnym silnym charakterze i niełatwy do ujarzmienia.

Trzeba trochę dobrych chęci i prób, aby znaleźć odpowiednie dla niego towarzystwo kolumn. W zasadzie z moimi 5. parami testowych kolumn Atoll IN30 zgrywał się, ale nie zawsze do końca. Chyba najlepiej współpracował z polskimi Pylon Pearl Monitor (test TU), które łagodziły jego niedociągnięcia w sferze budowania przestrzeni, a jednocześnie Atoll nadawał im więcej sprężystego i obszerniejszego basu, którego monitorom nigdy nie jest w nadmiarze. Podobnie sprawa miała się z Divine Acoustics Electra 2 (test TU) - to są przyjazne kolumny, które przyłączone nawet do trudniejszej elektroniki, temperują ją swym przyjemnym i asertywnym charakterem. Kanty łagodzą, ewentualne dziury w przestrzeni zaklejają, a to co zbyt rozproszone, ładnie skupiają i porządkują. I w tym przypadku zestawu Atoll + Electra 2 nastąpiła korzystna współpraca tych dwóch sprzętów dla ich wspólnego dobra a przede wszystkim dla reprodukowanej muzyki.

Mówiąc krótko - jest to udany model manufaktury Atoll Electronique, a choć budżetowy, to ma spore serce do grania, ale nie jest to zawsze łatwy i miły kompan. Trochę taki szorstki drań typu francuski aktor Belmondo, który jak chce, to potrafi być wyjątkowo miły.

Początkowo miałem większe oczekiwania wobec recenzowanego powyżej wzmacniacza, ale ostatecznie trudno oczekiwać cudów od podstawowego w serii urządzenia, które i sprawdziło się w niełatwym teście porównawczym przecież nie najgorzej.

Zakończenie
1. Krótko i zwięźle pisząc - Atoll IN30 niespecjalnie wygląda, ale gra ładnym, uporządkowanym (do pewnych granic) dźwiękiem, z wyjątkowo dobrym basem oraz specyficznym, a nawet oryginalnym - można rzec, swoistym charakterem, który może się podobać lub nie, jednak mi nie przypadł do gustu, choć być może są osoby, które zachwyci.

2. Budżetowy wzmacniacz o dość rasowym dźwięku, choć są też i inne integry na świecie do wyboru...

3. Atoll Electronique to niewątpliwie innowacyjna i rzetelna firma, która bezspornie zasługuje na bliższą znajomość. Niebawem mam zamiar ją pogłębić, bo interesuje mnie wzmacniacz IN100 lub przetwornik DAC100, które mają bardzo dużo dobrych opinii użytkowników na świecie.

System testowy
Kolumny: Divine Acoustics Electra 2, Usher S-520, Pylon Pearl Monitor (test TU), Koda K-2000B (test TU) oraz Vienna Acoustics Mozart Grand.
Wzmacniacze: Dayens Ampino, Xindak MT-3 oraz Hegel H100 (test TU).
Źródła: odtwarzacz płyt CD Musical Fidelity A1 CD-PRO, gramofon Clearaudio Emotion i magnetofon Nakamichi Cassette Deck 1 (test TU).
Kable: różne.
Akcesoria: panele akustyczne Vicoustic Wave Wood (test TU), stopy antywibracyjne Rogoz-Audio BW40 (test TU), platforma antywibracyjna Rogoz-Audio 3SG40 (test TU), stoliki audio VAP (test TU) oraz Ostoja oraz standy pod monitory – VAP.

Dane techniczne
Dostępne na stronie firmowej Atoll Electronique TUTAJ.

Katalog firmowy w formacie PDF: TUTAJ.
Internetowe forum Atoll Audio w języku francuskim: TUTAJ.






Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...