Kolumny Pylon Amber - wkrótce test!

Odebrałem dziś przesyłkę z kolumnami Pylon Amber - prosto od producenta, firmy Pylon Audio. Jak widać na zdjęciach poniżej, Ambery to duże monitory. Zastosowane głośniki są projektu Pylon Audio: dolny niskotonowy to 27 cm membrana, a wysokotonowy osadzony jest w tubie, co ma obniżać zniekształcenia w obrębie górnej średnicy. Na dole frontów znajduje się szeroka, lecz wąska szczelina bass-refleksu. 

Na razie postawiłem Ambery na biurku, choć trochę są na to za duże. Ale ostateczny test mam zamiar przeprowadzać postawiwszy je na solidnych podstawkach. Poczekam jednak kilka dni, aż membrany "rozgrzeją się" w towarzystwie wzmacniacza lampowego Ming Da MC84-A, który jest dobrym dla nich kompanem, bo Pylony te mają aż 92 dB efektywności i z lampą powinny zgrywać się więcej niż kapitalnie, jak sądzę.

Zapraszam do lektury testu za kilka - kilkanaście dni.

Wzmacniacz lampowy Ming Da MC84-A

Wstęp

Kilka tygodni temu testowałem wzmacniacz Ming Da MC34-A (test TU). Wówczas napisałem, że urządzenie to, jak na swoją, umiarkowaną przecież, cenę około 3000 zł gra nieprawdopodobnie spójnie i rasowo, z piękną plastyczną średnicą oraz głębokim fizjologicznym basem. Ming Da MC34-A bardzo przypadł mi do gustu, urzekł mnie stylem gry podobnym do klasy wzmacniaczy lampowych z o wiele wyższej kategorii cenowej. Dlatego, kiedy otrzymałem do posłuchania kolejny wzmacniacz firmy Meixing – tym razem Ming Da MC84-A, zastanawiałem się, czy jego dźwięk może zbliżyć się swoją naturą do pięknego brzmienia Ming Da MC34-A. Bo przecież MC84-A nie dość, że kosztuje około połowę ceny MC34-A, to jeszcze dysponuje niewygórowaną mocą 2 x 12 Wat. Po odpowiedzi na te pytania zapraszam do dalszej części tekstu.

Opisywany egzemplarz został wypożyczony od polskiego dystrybutora marki Ming Da - firmy Elektropunkt.pl.

Budowa – główne cechy i właściwości

Ming Da MC84-A to nie jest duże urządzenie. Zresztą już sama masa o tym zaświadcza, bo 10 kg jak na wzmacniacz lampowy to stosunkowo niedużo. Taki na przykład, też niewielki, Xindak MT-3 (test TU) waży nieomal 19 kg. Ale Ming Da, choć mały gabarytowo, to bezsprzecznie posiada klasyczne „lampowe” proporcje i wygląd.

Jak widać na zdjęciach poniżej, na wzmacniacz położono sporo drewna, jest ono wkomponowane zarówno na froncie (w postaci powycinanej misternie płytki), wokół lamp na wierzchu, a także na podłużnej puszce transformatorów. Ładnie to wygląda. Warto dodać, że drewno, bez wątpliwości jest prawdziwe. Obudowa wykonana jest z grubej blachy stalowej, malowanej proszkowo na czarno, z błyszczącymi drobinkami.

Na drewnianym panelu przednim znajdują się tylko dwa pokrętła: pierwsze odpowiedzialne z przyłączenie/odłączenie do/od zasilania, a drugie za wzmocnienie siły głosu. Metalowe pokrętła pokryte są warstwą chromu. Wzmacniacz wyposażony jest w 4. pentody mocy EL84 (a w zasadzie ich chiński odpowiednik oznaczony symbolem 6P14) ustawione w rzędzie, tuż przed puszką transformatora. Zaś zaraz obok, znajdują się dwie triody 12AX7B.

Na tylnej płycie umieszczono 2. pary terminali głośnikowych a’la WBT. Po lewej stronie znajduje się gniazdo sieciowe IEC z zintegrowanym szklanym bezpiecznikiem. Po prawej stronie zaś dwie pary wejść RCA, niestety nie ma tu selektora źródeł, więc gra to urządzanie, które aktualnie jest aktywne. Brak pilota zdalnego sterowania. Wzmacniacz opiera się na 4. estetycznych nóżkach, charakterystycznych dla firmowej linii. Ming Da wyposażony jest w nakładaną klatkę ochronną na lampy. Wykonaną z metalu, jedynie górna jej część to akrylowa płyta.

Po otwarciu dolnej pokrywy, oczom ukazuje się piękny obraz montażu typu „poin to point”, który jest typowy dla konstrukcji lampowych z o wiele wyższego pułapu cenowego. Ścieżki poprowadzone są logicznie i schludnie. Podobnie jak w modelu MC34-A, tu także użyto miedziany i srebrny drut „solid core” jako przewodnik. Bardzo profesjonalnie to wygląda. Zastosowane komponenty są wysokiej jakości i pochodzą od renomowanych producentów. Poniżej kilka zdjęć wnętrza.

Dźwięk

Ming Da pomimo małej masy, rozmiarów zapewnia całkowicie pełnowymiarowy dźwięk o naturalnych gabarytach, bez odczuwalnych istotnie zmniejszeń substancji przekazu. Taki maluch, a dobrze wysterował ogromne kolumny podłogowe Pylon Pearl, które przy 8 Ohmach mają aż 90 dB skuteczności. Dało się usłyszeć mocno okrągłe basy, lekko napompowane, ale w granicach lampowej normy. Przyjemne w odbiorze, nieprzeskalowane. Zresztą ponadnormatywnie dobra reprodukcja niskich tonów to cecha rozpoznawcza firmy Ming Da, bo basy w poprzednio testowanym egzemplarzu o symbolu MC34-A, też stały na wysokim poziomie jakościowym. O wiele wyższym, niż by sugerowała cena.

Ale wracając do MC84-A. Nie można, oczywiście, napisać o jego niskich tonach, że są referencyjne, bo nie są. Ale są pomimo ich ograniczeń odbierane naturalnie i bez poczucia rozczarowania. Ładnie dość nisko schodzą, ale nie jest to zejście głębokie, wielopłaszczyznowe, a raczej dość krótkie, bez wyraźnego tła, planu. Tak jak napisałem wcześniej, daje się odczuć pewnego rodzaju ich pulchność, typową dla tańszych konstrukcji lampowych, przy czym słuchacz nie cierpi na tym, bo łatwo to takiej prezentacji przyzwyczaić się i szybko ją polubić.

Średnica to bez wątpliwości silna strona opisywanego wzmacniacza. Trzeba napisać, że jest jędrna, wieloskładnikowa i charakterystycznie lampowa: słodka, nasycona muzyką oraz bliska, bezpośrednia. Niemniej jednak nie jest zbytnio żywiołowa, dynamiczna, czy spektakularna – tu raczej można mówić o uspokojeniu, zdystansowaniu dźwięku. Bardzo podobała mi się kolorystyka tonów średnich - z dużym powabem instrumentów, czarem wokali, a przede wszystkim - wokalistek. Umiejętność reprodukcji głosów ludzkich to duża zaleta Ming Da – choć wzmacniacz nie czyni tego z dużą szczegółowością i precyzją przestrzenną, bo są lepsze w tym urządzenia, ale skala i głębokość pokazywania śpiewu zasługuje na duże uznanie. Żarliwość i gorąco wokalistyki budowanej przez małego „chińczyka” powoduje dużą chęć ciągłego słuchania i prawdziwie uzależnia. Szczególnie po zmroku…

Wysokie tony, od razu napiszę, nie są zbyt rozdzielcze. Detale są oczywiście słyszalne, ale nie w nadmiarze i często pochowane na dalszych planach, w tle. Tam gdzie w przestrzeni słuchane na integrze Hegel H100  (test TU) były słyszane liczne „przeszkadzajki”, na Ming Da pojawiają się z przodu tylko niektóre, a pozostała część zostaje w lekkim ukryciu, w dystansie. Nie jest to zjawisko przeszkadzające, bo trudno oczekiwać od taniej lampy, aby posiadała umiejętności urządzenia ponad 6 x droższego, a i tak z wieloma mikro-dźwiękami, niuansami radzi sobie znakomicie. Tak było na przykład z trudnymi do oddania detalami elektroniki na płycie CD albumu Daft Punk ze ścieżki dźwiękowej fimu "Tron: Legacy" (Walt Disney Records – 2010r.), gdzie syntezatory zabrzmiały przede wszystkim w sposób pełny, obfity, a po za tym ładną gradacją i odczuwalną ich plastycznością, licznymi niuansami. Natomiast Londyńska Orkiestra Symfoniczna została nacechowana odpowiednią potęgą, dużą masą oraz spektakularnością z gęstymi, lecz przejrzystymi nutami.

Warto odnotować, że Ming Da MC84-A buduje szeroką przestrzeń, z dużą głębią, choć nie holograficzną. Tu i ówdzie, czuć jej lekkie napompowanie, gąbczastość przynależną charakterem do typu lampowego dźwięku. Przekaz jest przyjemnie namacalny, odczuwalny organicznie, z bitem oraz z lekką okrągłością niskich tonów.

Dźwięk generowany przez Ming Da najbardziej przekonywał w pomieszczeniu mniejszym – o około 15-16 m2 powierzchni. Tam najwięcej było naturalizmu, obszerności sceny i pełni przekazu. Postawiłem MC84-A na biurku, a po obu jego krańcach głośniki Koda Harmony K-2000B (test TU). Za  transport posłużył modyfikowany przez firmę Ear Stream odtwarzacz DVD Harman/Kardon DVD-20 (TUTAJ), a za przetwornik cyfrowo-analogowy N-Audio DAC-3 Plus (test TU). Kable to IC Ear Stream Signature oraz głośnikowy Siltech Amsterdam. W takim zestawieniu Kody posłużyły jako monitory bliskiego pola. Po pierwsze, przekaz był dobrze zharmonizowany, poukładany. Instrumenty otrzymały właściwy wymiar oraz spory obrys. Po drugie, przestrzeń nieco przybliżyła się do słuchacza, ale również nabrała więcej fizyczności, masy.

Bardzo przyjemnie wzmacniacz zagrał w połączeniu z CocktailAudio X10 (test TU) jako transportem oraz z przetwornikiem c/a N-Audio DAC-3 Plus. Używane kolumny to Klipsch Synergy B2 o wyjątkowo dużej skuteczności jak na niewielkie monitory - 92 dB. Dźwięk podawany był harmonijnie, z dobrym bitem oraz przekonująco. Melodyjnie, można napisać. W większym pokoju, o powierzchni około 30 m2, wzmacniacz nie grał już tak mocno i sugestywnie, jak poprzednio, ale nadal ze sporym powabem i swobodnie.

Konkluzja

1. Ming Da MC84-A jest solidnie zbudowany, z wysokiej klasy elementów, w tym dużej ilości naturalnego drewna. Wzmacniacz jest estetyczny - po prostu ładny.

2. Budowa wewnętrzna to montaż „point to point”, czyli creme de la creme lampowej konstrukcji.

3. MC84-A pomimo małych gabarytów zewnętrznych zapewnia zadziwiająco dojrzały i przekonujący dźwięk jak na klasę cenową w granicach oscylujących wokoło 2000zł. Nie jest to przekaz żywiołowy i silnie dynamiczny, ale z piękną namacalną średnicą, kolorową i słodką – typową dla lampowych konstrukcji. Czarującą.

4. Basy trochę podkręcone, ale swobodne i obfite, choć nieco krótkie, niewybrzmiewające zbyt długo. Soprany wyraźne, ale nie krzykliwe. Raczej gładkie, bez nadmiernej precyzyjności i detaliczności. W sam raz.

5. Wydaje się, że ten model Ming Da śmiało można rekomendować do pomieszczeń do 20 m2, bo na takiej przestrzeni wzmacniacz pokazuje najwięcej swoich zalet, bez wysiłku napełnia ją dźwiękiem – swobodnie i namacalnie.

6. Warto rozważyć zakup opisywanego wzmacniacza jako pierwszą w życiu lampową integrę. Na start, wejście w świat czaru lamp elektronowych. Ewentualnie, dobry sprzęt do drugiego pokoju zaawansowanego audiofila-melomana – do gabinetu, gdzie będzie umilać pracę. Do sypialni, gdzie osłodzi ostatnie błogie chwile przed snem, bądź obudzi rano. Przyjemnie, acz nienachalnie. Czule.

7. Doskonały stosunek jakość/cena – za około 2000 PLN trudno znaleźć coś naprawdę istotnie konkurencyjnego.

Sprzęt używany podczas testu

Kolumny: Pylon Topaz (test TU), Pylon Sapphire, Vienna Acoustics Mozart Grand, Klipsch Synergy B2 oraz Koda Harmony K-2000B (test TU).

Wzmacniacze: Hegel H100 (test TU), Yaqin MC-13S oraz Dayens Ampino (test TU).

Źródła: odtwarzacz płyt CD Musical Fidelity A1 CD-PRO, serwer muzyczny CocktailAudio X10 (test TU), gramofon Clearaudio Emotion oraz MacBook Apple, a także modyfikowany przez firmę Ear Stream odtwarzacz płyt DVD Harman/Kardon DVD-20 oraz przetwornik c/a - N-Audio DAC-3 Plus (test TU).

Kable: zestaw Audiomica Laboratory Excellence – głośnikowy Celes, interkonekt Erys oraz sieciowy - Ness (test TU). Dodatkowo,  interkonekt Ear Stream Signature (TUTAJ) i głośnikowe Siltech Amsterdam.

Akcesoria: antywibracyjne firmy Rogoz-Audio - platforma 3SG40 (test TU) pod gramofonem oraz stopy antywibracyjne BW40 (test TU), panele akustyczne Vicoustic Wave Wood 10. sztuk (test TU) oraz Rezonator Schumanna Tomanek (test TU).
Stolik audio VAP (opis TU).

Kolumny Pylon Topaz 20

Wstęp

Po raz kolejny mam przyjemność zapoznawać się z kolumnami polskiej firmy Pylon Audio SA spod Wrześni w województwie wielkopolskim. Po modelach Pearl oraz Pearl Monitor otrzymałem, prosto z linii produkcyjnej fabryki, najnowszy model – Topaz. W tym miejscu dodam, że obserwuję rozwój firmy Pylon prawie od początku jej istnienia, a w zasadzie od czasu, kiedy zabrała się za produkcję własnych konstrukcji kolumn, bo wcześniej wytwarzano tu (i nadal wytwarza) obudowy głośnikowe na zewnętrzne zamówienia.

Pylon dwa lata temu rozpoczął podbój rynku audio skrzynkami o nazwach Pearl oraz Pearl Monitor, które szybko zdobyły uznanie wielu użytkowników, a także i recenzentów audio, ale jak się miało szybko okazać, były tylko preludium dla kolejnych własnych konstrukcji. W zeszłym roku podczas wystawy Audio Show w Warszawie zostały zaprezentowane monumentalne Pylony Sapphir, w tym roku nastąpiły kolejne premiery, a także odświeżenie dotychczasowych modeli. Pojawiły się w ofercie firmy duże monitory Amber oraz niezwykle intrygujące Topazy. Ponadto niektóre kolumny otrzymały nowe głośniki własnej oryginalnej konstrukcji, a produkowane na zamówienie przez renomowane fabryki. Każdy głośnik przechodzi wiele testów, wybierane zaś ostatecznie są te, które spełniają zakładane parametry oraz oczekiwany dźwięk. 

Sądzę, że taka praktyka niewątpliwie ułatwia dobór odpowiednich komponentów oraz zapewnia wysoki standard kolumn. Co istotne, obudowy głośnikowe to zawsze produkcja własna manufaktury, a firma posiada wysoce efektywną i nowoczesną linię produkcyjną w Przyborkach k/Wrześni, na której można zmontować i kilkaset (sic!) skrzynek dziennie. Warto zaznaczyć, ze przekonstruowane (w sensie udoskonalone) zostały także kolumny Pylon Sapphire, które otrzymały m. in. całkowicie nowe materiały obudowy. Ale o tym innym razem.

Kolumny Pylon Topaz otrzymałem do opisu bezpośrednio z firmy Pylon Audio SA.

Informacja od Pylon Audio SA

Producent tak pisze o najważniejszych cechach kolumn Topaz 20.

„Zastosowano wysokiej klasy terminale głośnikowe, akceptujące dowolne wtyki kabli oraz gołe kable. Zwrotnica montowana jest metodą „point to point”, bez zbędnego wydłużania ścieżki sygnałowej wewnątrz kolumny. Konstrukcja kolumn to solidna bryła wykonana z 22 mm płyty MDF, wewnątrz znajduje się ukośna przegroda wzmacniająca newralgiczny punkt każdej kolumny – górną ściankę. Element ten minimalizuje niekorzystne zjawiska związane z powstawaniem fal stojących wewnątrz konstrukcji. Zastosowany celulozowy głośnik wysokotonowy w tandemie z celulozowym nisko-średniotonowym tworzy znakomite połączenie pod względem jednorodności materiałów układów dwu-drożnych. Głośnik nisko-średniotonowy wyposażony jest w impregnowaną celulozową membranę oraz nisko stratne górne zawieszenie i wentylowany kosz. Zestaw zoptymalizowano pod kątem zespolenia fazowego przetworników, oddania prawidłowego klimatu nagrań. Całe okablowanie wewnętrzne zrealizowane zostało za pomocą linki z miedzi beztlenowej”.

Budowa i wrażenia ogólne

Kiedy popatrzeć na Pylony Topaz 20 trudno nie ulec wrażeniu, że te kolumny gdzieś już się widziało, spotkało, zna się ich anatomię. I jest to całkowicie właściwe skojarzenie, reminiscencja, bo model Topaz bardzo przypomina konstrukcję austriackiej manufaktury z Sultz – WLM, a konkretnie egzemplarz La Scala. Nie mniej jednak, Topaz to nie jest w żadnym razie bezpośrednia kopia WLM, bo te były jedynie inspiracją, czy inaczej mówiąc – podstawową formułą, która została przez konstruktorów z Wrześni twórczo rozwinięta, otrzymała nowe aplikacje i przeznaczenie.

Pylon Topaz 20 wyglądają, krótko mówiąc – ładnie. To smukłe skrzynki o klasycznych głośnikowych proporcjach – nie za wysokie (93 cm), niezbyt masywne, raczej szczupłe (21 cm szerokości), nie przysadziste. W sam raz. Miłośnicy konserwatywnej formy będą na pewno zadowoleni ich estetyczną regularną symetrią i elegancką prostotą bryły. Niewątpliwie szczególnej vintage’owej gracji nadają wystające do przodu ranty bocznych ścianek, tworzące jakby ramkę wokoło frontów. Ten zabieg powoduje wizualne podobieństwo Topazów do niektórych modeli kolumn Spendor lub Harbeth. Skrzynki, choć pokryte sztuczną drewnopodobną okleiną wenge, to jednak przyjemną dla oczu, schludną i położoną doskonale. Można stwierdzić, że nierażącą, bo naturalne drewno to nie jest i to oczywiście wyraźnie widać, ale jakaś granica ekonomicznego kompromisu w takiej konstrukcji musi być, bo prawdopodobnie gdyby położyć na skrzynkach drewniany fornir, to i cena kolumn by znacząco wzrosła. Coś za coś.

Oszczędności poczynione na winylowej okleinie po stokroć rekompensują zastosowane głośniki. Wysokotonowy to wspaniały 17 mm papierowy głośnik stożkowy pochodzący od niemieckiego Visatona - TW 70 (TUTAJ)  a średnio-niskotonowy to Visaton W 170 (TUTAJ). Głośniki zamontowane są nieomal na samej górze (na skraju) kolumn, zaś szeroki otwór bass-refleksu umieszczony jest w połowie wysokości (z przodu) i psuje nieco harmonię frontu. Na samym dole naklejono firmowe logo. Głośniki stoją na czarnym cokole, ale nie bezpośrednio, a na 4. dystansujących krążkach. Cokół nie ma kolców, od spodu zamontowano filcowe podkładki. Z tyłu umieszczono pojedyncze terminale głośnikowe a’la WBT – z srebrzonego gładkiego metalu. Ładne. Terminale przykręcone są do obudowy poprzez zintegrowaną tabliczkę znamionową z podstawowymi informacjami o kolumnach i ich producencie.

Masa jednej sztuki to 18 kg, czyli dość sporo.

Uwaga, informacja z dnia 2 sierpnia a'propos kolców do kolumn. Otrzymałem następujący przekaz od Pylon Audio: "Na prośbę naszych klientów, którzy zgłaszali zapotrzebowanie na terminale do mocowania kolców do kolumn Topaz, informujemy że firma zdecydowała się montować gwinty do kolców, które będą zaślepiane od spodu filcowym krążkiem". Innymi słowy, najnowsza seria Topazów, pod filcowymi podkładkami będzie miała gwintowane gniazda do kolców.

Dźwięk

Po kilku intensywnych dniach wygrzewania kolumn, by odpowiednio „rozhuśtać” ich membrany, zabrałem się do zasadniczych odsłuchów.

Tu nie było niespodzianki, bo patrząc na finezyjną budowę Topazów oraz na zastosowane elementy konstrukcyjne, w tym i kapitalne głośniki Visatona, można było się spodziewać, że te kolumny muszą zagrać co najmniej dobrze. Zaskoczeniem, natomiast dla mnie był fakt, że testowane Pylony zagrały aż tak dobrze! Po przełączeniu kabli głośnikowych Audomica Laboratory Excellence Celes (test TU) z kolumn Vienna Acoustics Mozart Grand do terminali głośnikowych Topazów, w zasadzie nie było specjalnej przepaści jakościowej. Powiem więcej - polskie głośniki bez kompleksów mogą stać i grać przy Wiedeńczykach. Na pewno pod względem harmonii dźwięku, jego kapitalnego pozszywania, wypełnienia masą, stereofonią oraz smukłym basem. Poza tym rozdzielczość też jest tu na wysokim poziomie. Ale po kolei.

Płyty słuchane podczas testu na zdjęciu poniżej.

Pylony Topaz 20 przede wszystkim przykuwają uwagę zdecydowanie dojrzałym i rasowym zdyscyplinowanym dźwiękiem, charakterystycznym dla zaawansowanych konstrukcji. Panuje tu duży porządek w przekazie oraz piękna panorama stereofoniczna. Trzeba zaznaczyć, że głośniki całkowicie giną (znikają) w pomieszczeniu odsłuchowym, a dźwięk lekko i swobodnie odrywa się od skrzynek, a to jest cecha zazwyczaj o wiele droższych modeli kolumn. Uderzająca jest także homogeniczność dźwięku, jego spójność oraz brak słyszalnych braków w paśmie. Średnica jest wypełniona wieloma kolorami, finezyjnie bogata (różnorodna) oraz okraszona ciepłą, przyjemną barwą z odpowiednią strukturalną głębią. Jest też lekko wysunięta do przodu, przez co wokale oraz instrumenty takie jak np. fortepian, gitary czy saksofony odbierane są ciut bliżej niż tło i pozostałe pasma. 

Taka kompozycja dźwięku, jego definicja, mi bardzo odpowiada i przekonuje, bo lubię bezpośrednią namacalność średnich tonów, kiedy nie trzeba ich szukać na linii kolumn. 70 mm membrana wysokotonowa Visatona z papieru zapewnia ładnie selektywne soprany, finezyjne i detaliczne, ale i naturalne oraz spontaniczne jednocześnie. Można napisać, że jest to kremowa gładkość dźwięku z niemęczącą (nienachalną) szczegółowością. Niskie tony wydają się być masywne, pulchne oraz jędrne. Z lekkim zaokrągleniem struktury oraz żywiołową, lecz bliską naturalności, swobodą - dobrze kontrolowaną, żywiołową, aczkolwiek z klasą ujarzmioną. Basy, mimo, że reprodukowane tylko z jednego 17 cm głośnika Visaton, to są spektakularne, mocno uderzające, choć schodzące nie niżej niż do poziomu 38 Hz, jak można przeczytać w specyfikacji producenta. Subiektywnie, owo zejście wydaje się być niższe, choć nie subsoniczne, oczywiście. Na pewno duży wpływ na silną odczuwalność niskich tonów ma umieszczenie z przodu szerokich okrągłych wylotów rur bass-refleksu. Sprzyja wyrazistości i namacalności basów.

Ogólnie, charakter brzmienia Topazów można streścić w kilku słowach: potężne, spektakularne granie, z niezwykle zróżnicowaną średnicą, szczegółową, acz nie krzykliwą górą oraz pięknie sprężystym i żywiołowym, dociążonym basem wysokiej klasy. Głośniki nie dominują ani w obrębie niskich, ani wysokich tonów, prezentują nagrania z prawidłową równowagą tonalną. Wypada powiedzieć i podkreślić, że opisywane kolumny pod pewnymi względami nie są w stanie dorównać droższym kolumnom z pułapu około 10 000 zł które to zazwyczaj mają bardziej wyrazisty, konturowy bas o większym zróżnicowaniu, a także i umiejętność budowania bardziej namacalnej przestrzeni z większą ilością słyszalnych szczegółów i mikro-wybrzmień. Trzeba jednak Topazom oddać, że w swojej klasie cenowej nie mają realnych konkurentów, rywali.

Co istotne, Topazy każdy gatunek muzyki grają tak samo dobrze, bez zbędnego grymaszenia, czy innych fochów. Podobnie sprawa ma się z reprodukcją lepiej lub gorzej zrealizowanych płyt, bo każde nagranie Pylony odtwarzają równie dobrze, te gorsze bez nieprzyjemnej ostrości, a te lepsze – bez pogorszenia, kompresji. To jest bardzo duża zaleta tych kolumn.

Konfiguracje

Kolumny przyłączałem do różnych wzmacniaczy od malutkiego Ming Da MC84-A na lampach elektronowych EL84 i mocy 2 x 12 Wat, poprzez tranzystorowy Dayens Ampino o mocy 2 x 25 Wat do silnego Hegla H100 o mocy 2 x 120 Wat.

Z pozoru niezbyt wysoka skuteczność 86 dB Topazów, nie zachęca do zestawiania ich ze słabym nominalnie wzmacniaczem lampowym, ale efekt tej fuzji był naprawdę dobry. Wzmacniacz Ming Da MC84-A bez problemu wysterował duże Topazy i choć może nie była to totalna nad nimi kontrola, to trudno też powiedzieć, że sobie z nimi nie poradził. Całe pasmo było wyraźne, z mocnym bitem, a bez nietrzymającego rytmu basu. Oczywiście, dynamika i rozdzielczość nie była najwyższych lotów, bo ten Ming Da nie jest mistrzem precyzji i mocy, ale ogólny charakter dźwięku był przyjemny w odbiorze oraz ładnie przestrzenny, z dobrą plastyką planów oraz subtelną, acz jaskrawą wystarczająco średnicą oraz lekko pluszowym, „misiowatym” basem. Silnie lampowym, można rzec.

Dayens Ampino (test TU) który ma moc 2 x 25 Wat bardzo ładnie zagrał z Topazami. Dobrze podkreślił średnicę, która była barwna i nadzwyczaj przyjazna, a wysokie tony całkiem precyzyjne oraz ze słyszalnymi licznymi szczegółami. Bas – nieco krótki, ale soczysty i żywy.

Połączenie silnego, żywiołowego nawet, charakteru lampy Yaqin MC-13S o mocy 2 x 40 Wat przyniosło bardzo sprężysty bas, dobrze wybrzmiewający, potoczysty, choć i jednocześnie z lekka zaokrąglony, pulchny. Ale punktualny, z mocnym uderzeniem. Średnie tony śpiewne i wyjątkowo melodyjne, przyjemne.

Najlepsze zestawienie (najwyższej klasy) dla dźwięku to połączenie Pylon Topaz plus 20 wzmacniacz Hegel H100 (test TU). Tu przekaz był pełny, całopasmowy. Każdy zakres dźwięku miał wysoką jakość, czystość i klarowność oraz spory ciężar gatunkowy. Tu każdy detal dźwięku po prostu był i nie trzeba było wysilać się, aby go usłyszeć, a to jest już cecha charakterystyczna dla drogich konstrukcji, które reprodukują muzykę na wzór tej granej „na żywo”. Jednocześnie w powyższym zestawie nie było śladu agresji, czy niepotrzebnej krzykliwości, sporo za to naturalnej swobody i głębokiego oddechu.

Strony ujemne

Ale w tym miejscu Szanowny Czytelnik pewnie zachodzi w głowę, czy Pylony Topaz 20 mają li tylko same zalety? Czy są bez wad? Otóż nie, bo mają też i strony ujemne. Jednak te niedociągnięcia w zasadzie nie dotyczą ich dźwięku, bo ten jest przy cenie kolumn 2600zł doskonały i trudno przy takiej kwocie na siłę szukać minusów w brzmieniu. Jeżeli mógłbym się do czegoś przyczepić to wyłącznie do powłoki cielesnej Topazów. Ogólnie, ich design jest, tak jak to już napisałem we wstępie, ładny, w stylu klasycznych głośników. Nie zachwyca natomiast winylowa okleina Pylonów, bo ewidentnie widać, że jest sztuczna, a nie drewniana. Poza tym zabrakło mi też kilku elementów wykończenia kolumn – brak wkręcanych kolców do cokołu (edit: w nowej wersji, są już gwinty do wkręcania kolców), jest wyłącznie opcja podkładek filcowych. Trochę ubogie to wyposażenie. 

Nie podoba mi się także wielki (gruby) wylot plastikowy rury bass-refleksu z przodu kolumn. Jest za duży i psuje nieco ładną harmonię frontu. Może gdyby dodać tu nieco aluminium lepiej by to wyglądało. Tak, wiem czepiam się, bo za te wszystkie wymienione ekstrawagancje (drewniana okleina, kolce, aluminiowy bass-refleks) przyszłoby zapłacić i nawet 1000zł więcej za kolumny, ale mam nadzieję, że z czasem producent zaproponuje wersję „de lux” Topazów, bo nawet gdyby trzeba za nie zapłacić ostatecznie 3600zł to i tak, jak mniemam, dalej by była wyjątkowa okazja mając na uwadze ich wspaniały dojrzały, charyzmatyczny dźwięk, który wciąga i prawdziwie zadziwia.

Podsumowanie

1. Pylon Topaz 20 to kolumny o klasycznej budowie oraz estetycznych, regularnych proporcjach. Nie są za duże, ani za małe. W sam raz do pokojów o powierzchni około 20 m2.
2. Jakość konstrukcji na bardzo wysokim poziomie, szczególnie jeśli chodzi o budowę skrzynek (22 mm płyta MDF) i elementy zwrotnicy. Osobnego podkreślenia wymagają zastosowane głośniki. To Visatony – papierowy 17 mm TW70 oraz 170 mm z nasączanej celulozy – W170. Okleina wykonana jest z winylu drewnopodobnego, który nie jest najpiękniejszy, ale za to obniża ostateczna cenę kolumn, co czyni je bardziej dostępnymi.
3. Estetyka dźwięku stoi na bardzo wysokim poziomie, budzącym skojarzenia z brzmieniem charakterystycznym dla renomowanych konstrukcji, o wiele droższych. Pylony Topaz 20 mają harmonię w dźwięku, żywiołowość oraz spontaniczność. Subtelne, choć wyraźne, detaliczne soprany, świeżą i bogatą średnicę oraz mocny, sprężysty bas – niezbyt nisko schodzący, ale z to głęboki.
4. W kategorii proporcja cena/jakość Pylony Topaz 20 bezsprzecznie zasługują na najwyższą notę.

Dane techniczne

Dostępne na stronie producenta TUTAJ. 

Yaqin MC-13S przybył już na testy!

Zawiadamiam P.T. Czytelników, że aktualnie testuję wzmacniacz lampowy Yaqin MC-13S. Jest to nowość w ofercie firmy, tym bardziej jest mi przyjemnie opisywać ten egzemplarz. Yaqin prezentuje się nadzwyczaj dobrze. Po prostu cacko. Na pewno urody dodaje panel frontowy z anodyzowanego aluminium, a na nim chromowana płytka ze wskaźnikiem wychyłowym mocy VU oraz dwoma (również chromowanymi) gałkami. Poza tym bardzo ładnie wygląda podświetlany napis "Yaqin", który w tej wersji wzmacniacza świeci na zielono, ale robi to delikatnie, nie razi wieczorem oczu.

Yaqin MC-13S pochodzi od polskiego dystrybutora marki - firmy Yaqin Polska.

Wzmacniacz będę testował w towarzystwie kolumn:

- Vienna Acoustics Mozart Grand,

- Pylon Sapphire,

- Pylon Topaz oraz, najprawdopodobniej,

- Studio 16 Hertz Aries.

Zapraszam za kilka - kilkanaście dni do lektury recenzji.

Ear Stream - firma audio z Krakowa

Kilka dni temu otrzymałem do posłuchania modyfikowany odtwarzacz Harman/Kardon DVD-20 oraz kable typu interkonekt - model Signature. Obie rzeczy są dziełem pana Michała Wyroby z Krakowa. Nawiasem mówiąc, testowałem już jeden z jego wcześniejszych produktów, a mianowicie wzmacniacz słuchawkowy Moonlight Reference (test TU).
Pan Michał po kilku latach hobbystycznego konstruowania własnych wzmacniaczy (Moonlight, Black Pearl) oraz kabli audio, zdecydował się założyć profesjonalną firmę. To przedsięwzięcie nazwał Ear Stream. W firmowym portofolio znajdują się modyfikacja odtwarzaczy (tunning) CD i DVD, autorskie wzmacniacze słuchawkowe, zasilacze, a także kilka modeli kabli audio - dwa cyfrowe i trzy analogowe.

Od paru dni słucham muzyki na łączówkach Ear Stream z serii Signature, obecnie najwyższej w firmowej ofercie. Jako źródło używam zaś modyfikowany przez Ear Stream odtwarzacz Harman/Kardon DVD-20.

Poniżej kilka zdjęć - Harman/Kardon DVD-20 by Ear Stream dociążony wzmacniaczem Ming Da MC84-A oraz interkonekty Ear Stream Signature.

Kable Audiomica Excellence - Erys, Celes oraz Ness

Wstęp

Muszę szczerze przyznać, że do tej pory nie zajmowałem się szczególnie opisami kabli - na przestrzeni ostatnich 3. lat mojego pisania najpierw portalu „Stereo Underground”, a obecnie – „Stereo i Kolorowo – Underground”, zdarzyło mi się testować przewody dosłownie kilka razy. Nie żebym nie eksplorował tej dziedziny audio, bo chyba każdy audiofil-meloman ten etap życia musi przejść jak odrę czy świnkę w dzieciństwie. Ale jedni po tej „fazie poszukiwawczej” na stałe pozostają z najlepszym (na miarę osobniczych możliwości i chęci finansowych) kablowym rozwiązaniem w swoim systemie, a inni dalej szukają i szukają… Otóż, ja należę do tej pierwszej grupy. Po intensywnym okresie doświadczalno-odsłuchowym od kilka lat mam, w moim przekonaniu, dość optymalne kable: głośnikowe - Siltech, łączówki – Acrolink, a sieciowe – Oyaide. Rzadko, więc coś tu zmieniam, przepinam. Poza tym kable, przewody, siecówki zawsze o wiele mniej mnie interesowały niż pozostałe elementy toru audio, dlatego nigdy na dobre nie zajmowałem się ich opisami. Ale jak bywa ze wszelkimi stanami w przyrodzie – są one stabilne, ale zazwyczaj tylko do pewnego czasu. W moim przypadku była to, katalizująca dotychczasowy constans, możliwość wpięcia w domowy system audio kompletu najnowszych przewodów z serii Excellence polskiego producenta Audiomica Laboratory. A to dopiero był początek dalszego procesu i wielu zmian systemu audio, ale o tym innym razem…

Audiomica Laboratory

To, pomimo obco brzmiącej nazwy, firma z Polski, a dokładniej z Gorlic w województwie małopolskim. Jak można przeczytać na firmowej stronie, Audiomica Laboratory to grupa pasjonatów audio, która po kilku (a  precyzyjniej - po 10-ciu) latach poszukiwań i doświadczeń postanowiła założyć własne przedsięwzięcie. Przez ten czas, wypróbowano wszelkie dostępne na rynku kable w najrozmaitszych konfiguracjach. Przetestowano całą masę materiałów, splotów, ekranów, dielektryków, wtyków i co tam jeszcze na wpływ na jakość dźwięku. Po tych zabiegach empirycznych konstruktorzy doszli do wniosku, że oprócz zastosowanych materiałów i ich składów surowcowych, a także ekranowania, wtyków, etc na dźwięk wpływa także filtrowanie sygnału audio. Stąd postanowiono opracować własne tego typu konstrukcje. Czytelników zainteresowanych szczegółami koncepcji oraz budową stosowanych filtrów odsyłam TU.

Co istotne, wszelkie przewody, konfekcja i filtry są wykonywane ręcznie przez doświadczonych i wysoce wykwalifikowanych pracowników z wielką dbałością o wszelkie detale. Dużo szczególnej uwagi poświęca się również na wnikliwe kontrole jakości produktów na każdym etapie montażu. Warto podkreślić, że jedynie około 20 % prototypów kabli po przejściu testów trafia ostatecznie do sprzedaży na rynek.

Obecnie manufaktura posiada w swojej ofercie 3. główne serie: Red, Gray, Black oraz limitowaną Ultra Reference, a także najnowszą – Excellence. Wśród nich można znaleźć całe spektrum kabli różnego zastosowania: głośnikowe, interkonekty analogowe i cyfrowe oraz przewody sieciowe (zasilające) i inne. Proszę mi wierzyć, że firmowy katalog jest bardzo obszerny, co jak na młode przedsięwzięcie jakim jest Audiomica, budzi prawdziwy podziw i szacunek, bo wiele konkurencyjnych i często z już dużą renomą i uznaniem firm, ma o wiele skromniejsze portofolio. Przy okazji warto zwrócić uwagę, że większość modeli kabli nosi nazwy minerałów – łącznie z nazwą główną firmy Audiomica, gdzie człon „mica” - po polsku mika, to krzemiany występujące powszechnie w wielu skałach. Inne ciekawe propozycje to na przykład cyfrowy interkonekt Calcyt GLD, a kalcyt to minerał z grupy węglanów stanowiący między innymi składnik marmurów, głośnikowe Dolomit, czy HDMI Onyx Gold. Bardzo ciekawa nomenklatura - oryginalna i dająca pole dla wielu kolejnych intrygujących nazw oraz systematycznych popisów nazewniczych. Dodatkowo, kilka modeli zaczerpnęło swoje nazwy od imion księżyców planety Jowisz – na przykład Ganimedes Ultra Reference, czy Celes Excellecne.

Firmowy katalog na rok 2013 dostępny jest TUTAJ.

Z kolei, do moich rąk, prosto z fabryki, trafił najnowszy produkt gorlickiej manufaktury – seria trzech kabli Audiomica Excellence składająca się z interkonektu Erys, przewodów głośnikowych Celes oraz sieciówki Ness.

Seria Excellence – budowa i właściwości
Poszczególne kable zapakowane są bardzo starannie w estetyczne drewniane pudełka, opakowane jeszcze w biały karton. Ten zabieg nadaje cech produktu luksusowego, nie seryjnego. Każdy przewód posiada certyfikat autentyczności, potwierdzenie, że został wytworzony ręcznie przez doświadczonego pracownika, który poświadcza ten fakt własnym podpisem na osobnej sygnaturze. Poza tym, podpis składa także osoba, która dokonywała kontroli po produkcyjnej. Bardzo profesjonalne podejście do tematu. Brawo.

Kabel głośnikowy Celes Excellence skonstruowany został na podstawie wcześniejszej firmowej konstrukcji Dolomit Reference, jednak tu zwiększono przekrój poprzeczny żył poprzez dodanie większej ilości mikro-przewodników. Ponadto został zmieniony gatunek przewodnika – zamiast miedzi typu Pure Crystal PC-OFC zastosowano miedź beztlenową monokrystaliczną o czystości 6N otrzymywaną w technologii Ohno Continous Casting (OCC) (o szczegółach procesu OCC można przeczytać TU i TUTAJ). Dodatkowo, przewód otrzymał nowe wtyki bananowe typu BFA – posrebrzane w dwuetapowym procesie galwanizacji, czyli zapewniającym trzykrotnie grubszą powłokę 5-7 mikronów zamiast standardowej – 1-2 mikronów. Przy okazji warto wspomnieć, że z metali tylko srebro kiedy śniedzieje (utlenia się na powietrzu) nie traci na walorach elektrycznych. Za przewodzenie sygnału odpowiada 8. skrętek, z których każda składa się z 80. mikro-przewodów. Poszczególne skrętki otulone są tworzywem sztucznym FEP (tzw. spieniony teflon), oblane wspólną warstwo izolacyjno-ochronną, a następnie płaszczem z PVC (polichlorek winylu), który otacza gruba warstwa szkieletu opartego na siateczce miedzianej, która z kolei powleka zewnętrzna plecionkowa koszulka z czerwonego solidnego PET (politeraftalan etylenu). Muszę szczerze przyznać, że kabel głośnikowy wygląda bardzo solidnie i jest ciężki, a do tego dość sztywny. Na szczęście wtyki bananowe silnie trzymają się zacisków głośnikowych i nie ma tu mowy o jakichkolwiek przypadkowych wysunięciach się kabla z terminali, choć z uwagi na wysoką masę własną przewodów Celes producent nie rekomenduje ich do łączenia monitorów.

Erys Excellecne to przewód typu interkonekt. „Serce” łączówki także wykonane jest z miedzi monokrystalicznej OCC – tym razem jednak jest to kabel typu „solid-core”, czyli pojedynczy drut miedziany, a nie skrętka wielu przewodów. Drut oblany został grubą warstwą dielektryka FEP (FEP to perfluorowany koopolimer etylen/propylen, potocznie nazywany jest spienionym teflonem), a następnie obłożony na przemian dwoma warstwami ekranu z folii aluminiowej i dwoma z gęstej plecionki. Następnie występuje warstwa PVC, na niej plecionka z miedzi, która z kolei obciągnięta jest koszulką z czerwonego PET. Trzeba przyznać, że izolacja i zaawansowane ekranowanie przewodu są świetne. Warto przy okazji wspomnieć, że poszczególne warstwy plecionych ekranów układane są przeciwnie skręcanymi plecionkami, zaś w firmie trwają badania i doświadczenia nad kolejnym ulepszeniem. Każdy z plecionych ekranów będzie miał inną gęstość splotu dla optymalizacji jakości przewodzonego sygnału. Wtyki RCA posrebrzane są w dwuetapowym procesie galwanizacji.

Przewód zasilający serii Excellence nosi nazwę Ness i jest 4. żyłowy. Każda żyła to splot 85. mikro-przewodów z miedzi OCC. 3. przewody przewodzą ładunki elektryczne, a 4. nie bierze udziału w przewodzeniu sygnału, a ma za zadanie znoszenie wzajemnej indukcji prądów przez pole elektromagnetyczne generowane przez sąsiednie żyły. Wszystkie cztery przewody powleczone są izolatorem ze spienionego teflonu (FEP), a następnie grubą warstwą ochronną. Na niej znajduje się kolejna warstwa FEP, na niej ekran z plecionego miedzianego drutu. Całość zaś powleczona jest zewnętrzną czerwona koszulką z PVC. Wtyki pochodzą z serii Ultra Reference – posrebrzane w podwójnym procesie galwanizacji.

Warunki testu

Tak zwanego odsłuchu, czyli oceny wpływu na dźwięk systemu audio-stereo kabli Audiomica Excellence dokonywałem na przestrzeni ostatniego miesiąca. Przez ten czas używałem wielu różnych testowych urządzeń.

Wśród kolumn znalazły się:

- Vienna Acoustics Mozart Grand

- Spendor A5 (test TU)

- Pylon Sapphire

- Pylon Topaz

- Divine Acoustics Electra 2 (test TU).

Wzmacniacze to:

- Hegel H100 (test TU)

- Ming Da MC34-A (test TU)

- Xindak MT-3 (test TU)

- Dayens Ampino (test TU)

- Ming Da MC84-A

- Atoll IN30 (test TU)

- Musical Fidelity X-Can v.3 oraz zasilacz Tomanek (test TU).

Źródła to:

- gramofon Clearaudio Emotion

- odtwarzacz płyt CD Musical Fidelity A1 (test TU)

- magnetofon kasetowy Nakamichi Cassette Deck 1 (test TU)

- MacBook Apple

- Harman/Kardon DVD20 modyfikowany przez firmę Ear Stream

- Hegel HD11 DAC (test TU)

- N-Audio DAC-3 Plus (test TU).

Dodatkowo, w tym czasie używałem wiele różnych kabli, akcesoria antywibracyjne firmy Rogoz-Audio, panele akustyczne Vicoustic Wave Wood (10 sztuk), a także Rezonator Schumanna firmy Tomanek. Pokój odsłuchowy około 30 m2, umiarkowanie umeblowany, podłoga drewniana, średniej wielkości wełniany dywan IKEA.

Wpływ na dźwięk

Każdy, kto dokonywał we własnym zakresie porównań kilka kompletów kabli audio, wie, że nie jest łatwo i jednoznacznie opisać zmiany w dźwięku. Często są to niuanse, subtelności, smaczki. Z drugiej strony, można przeczytać w recenzjach wiele szczegółowych opisów brzmienia poszczególnych przewodów. Niektórzy ich autorzy (na szczęście nieliczni) są tak przekonani, że to, co usłyszeli jest szczerze rzeczywiste i oczywiste oraz wyraźnie jednoznaczne, a używają do zdefiniowania usłyszanego dźwięku tak wysublimowanych i górnolotnych słów, że niekiedy te opisy są wręcz śmieszne. Moim zdaniem, kabel naturalnie, że zmienia brzmienie systemu audio, ale czy naprawdę może to być prawdą, jeżeli ktoś pisze, że „kabel zwiększył bas o spory wolumen”? Jeżeli by tak faktycznie by się działo, to znaczy, że dany przewodnik jest do luftu lub, co więcej prawdopodobne – recenzent.

Piszę o tym, by podkreślić, że zadanie niniejszego opisu opiera się na pełnym subiektywizmie Waszego autora, który starał się podejść do zadania poważnie, ale i bez zbędnych uprzedzeń.

Nie będę opisywał wpływu na dźwięk pojedynczych trzech kabli Audiomica, a potraktuję je jako komplet, bo zawsze przyłączałem je razem.

Najbardziej słyszalną cechą kabli Excellence było wyostrzenie dźwięku w sensie lepiej widocznych detali, większa jego bezpośredniość, czytelność. Można było ulec wrażeniu, że często do uszu docierało nieco więcej informacji, które wyraźniej lokowane były w przestrzeni. A ta natomiast, z lekka poszerzała się we wszystkich kierunkach – zarówno horyzontalnie, jak i wertykalnie, a także i w głąb. Nierzadko występowało zjawisko, które mogę opisać jako szybszy dźwięk, bardziej obrysowane jego kontury, większa namacalność. Oczywiście, owa „szybkość” to pojęcie nie dosłowne, bo trudno wymagać od kabla, aby przyśpieszał dźwięk, ale jest dobrze oddające odczucia odsłuchowe. Kable Audiomica pozwalały łatwiej usłyszeć poszczególne instrumenty i głosy, szczególnie dotyczyło to nagrań gęstych, gdzie wysoka rozdzielczość jest cechą wyjątkowo pożądaną. Kolejne zanotowane wrażenie a’propos odbioru przyłączanych przewodów, to źródlana ich czystość – krystaliczność, brak zanieczyszczeń dźwięku. Swoboda i oddech przekazu, brak słyszalnych „obciążeń” dźwieku lub znaczne zmniejszenie/złagodzenie oraz nacechowanie przestrzenią. Należy w tym miejscu podkreślić, że Excellence nie powodowały zmiany barwy dźwięku, brak tu było jakiegokolwiek podkolorowania basów, sopranów – nic. Można ten fakt zdefiniować jako przezroczystość, transparentność natury lub, że kable nic od siebie nie dodają w przekazie, a jest to cecha charakterystyczna dla dobrych konstrukcji – tak powinien „grać” porządny kabel i w tym przypadku tak właśnie bezsprzecznie jest.

Na płycie tria norweskiego pianisty Torda Gustavsena „The Well” (ECM – 2012r) pacnięcia pałeczkami w czynele przez perkusistę grupy Jarle Vespestada brzmiało wyraźniej i bliżej, a także z większą płynnością oraz z lepszym rysunkiem przestrzennym – proporcjonalnym, ale i z zaawansowanym stopniem organizacji planów, w tym i tych dalszych. Fortepian Gustavsena zyskał na spójności i gładkości – słuchacz (czyli ja) bez przeszkód mógł koncentrować się na głównej linii melodycznej, takcie i agogice, bo poszczególne nuty były wymowniejsze, wypełnione większą treścią. Osadzone na podstawie, obszerniejsze.

Elektroniczny album francuskiego duetu Air „Le voyage dans la lune” (Virgin/EMI – 2011r.) zabrzmiał spontanicznie, by nie napisać – żywiołowo. Wysokie tony były czyste i charakteryzowały się dobrym rozciągnięciem, z dużą otwartością i swobodą, a także precyzją i niezłym balansem. Poza tym soprany zostały „oczyszczone” ze znacznej ilości drażniących artefaktów. Gitara Nicolasa Godina zabrzmiała obszerniej i mniej agresywniej, za to z subiektywnie większą dynamiką oraz plastycznością, co pozwoliło ją nakreślić bliżej prawdziwego dźwięku, naturalnego. Przychodzącego bez wysiłku i bez zbędnych ograniczeń, tłumień.

Wokal Davida Bowiego na winylu „Heathen” (ISO/Columbia 2002r.) wydał się bardziej, choć jest to słowo zbyt często używane w recenzjach, charyzmatyczny. Jest to jednak określenie, które trudno zastąpić innym, a najlepiej opisujące wpływ kabli. Bo mroczny, acz głęboki głos Bowiego oprócz magnetyzmu, zyskał także i na obrazowości, sugestywności, przejrzystości. Jakby został wycięty z przestrzeni i podany osobno, ale w tym samym czasie i miejscu. Trudno to opisać jednoznacznie, ale zjawisko to było na tyle znaczące i wyraźne, że warte odnotowania. Oczywiście, cała muzyka z albumu także otrzymała wiele akceleracji, a kable Audiomica Excellence wybornie łagodziły degradację sygnałów pomiędzy poszczególnymi elementami systemu audio – począwszy od gniazda sieciowego, poprzez wzmacniacz, aż do kolumn głośnikowych.

Konkluzja

Można by jeszcze długo pisać, opisywać dźwięk reprodukowany z kolejnych słuchanych płyt, ale myślę, że P.T. Czytelnik zorientował się już, że kable Audiomica Excellence wywarły na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Podniosły o wysoki stopień klasę brzmienia systemu audio. Nie był to jednak wzrost ilościowy łatwy do wyrażenia w jednostkach bezwzględnych, a jakościowy, bo jakość każdego z kolejnych elementów audio zawsze stawał się po prostu lepszy – z większą muzykalnością, zrównoważeniem i homogenicznością. Odbierany dźwięk stawał się klarowniejszy, pozbawiony zanieczyszczeń, z większą bezpośredniością oraz ze słyszalnymi wieloma mikro-detalami, a także przestrzeniejszy. Namawiam każdego do przetestowania kompletu kabli Excellence w swoim domowym zestawie audio, bo może okazać się, że będzie to komplet docelowy, który wniesie wiele dobrego w dźwięku, czego nie da się dokonać żadnymi innymi modyfikacjami. Innymi słowy, wpięcie do skompletowanego, gotowego i dojrzałego systemu audio porządnych kabli może wywołać sporą rewolucję w poziomie jakościowym słuchanej muzyki i warto w tę dziedzinę z czasem rozsądnie zainwestować parę złotych.

Myślę, że seria Excellence może śmiało rywalizować z najbardziej uznanymi przewodami różnych renomowanych firm, a przynajmniej z dużą ich częścią. Cena około 10 000zł za 3. kable (sieciowy Ness, IC – Erys oraz głośnikowy Celes) może wydawać się z pozoru wysoką, wygórowaną, kiedy jednak przyjrzeć się bliżej budowie przewodów, jubilerskiemu wręcz ręcznemu wykonawstwu, a także zastosowanemu know-how, to może się okazać, że jest to prawdziwy „best buy”, jeżeli trzymać się terminologii angielskiej. Szczerze polecam.

Dane techniczne

Dostępne na stronie firmowej Audiomica Laboratory: TUTAJ.