Gramofon Pioneer PLX-500

PLX-500 dostępny jest także w białym wykończeniu (powyższe zdjęcie ze strony Pioneer)

Wstęp

Równo po roku od premiery super-dobrze-sprzedającego-się-gramofonu PLX-1000, Pioneer DJ zdecydował się wprowadzić nieco odchudzoną (i tańszą) wersję, czyli tytułowy Pioneer PLX-500 (zobacz TUTAJ). Swojego czasu na łamach Stereo i Kolorowo zachwycałem się właśnie gramofonem Pioneer PLX-1000 (czytaj test TUTAJ), który tak bardzo przypadł mi do gustu, że wkrótce na stałe zasilił redakcyjny system audio-stereo (zobacz TUTAJ). Dlatego, kiedy napisała do mnie list pani z Działu Marketingu gdyńskiej firmy DSV, czyli dystrybutora marek Pioneer i Pioneer DJ, z informacją, że jest już dostępny gramofon Pioneer PLX-500, od razu przygarnąłem go do testów. Nawiasem mówiąc, razem z gramofonem odebrałem także monitory aktywne Pioneer RM-05 (zobacz TUTAJ), które niedługo będą bohaterkami osobnej recenzji.

Wrażenia ogólne i budowa

Gramofon PLX-500, podobnie jak jego „starszy brat” PLX-1000, dostarczany jest w wielgachnym kartonie, w którym znajduje się …drugi karton. Po otwarciu pudeł, ujawnia się zawartość – to skrzętnie powycinany styropian, a w nim poukładane poszczególne elementy: akrylowa pokrywa, aluminiowy odlewany talerz, plinta z ramieniem, kilka przewodów (zasilający, USB i RCA – mini-jack). Akcesoria upakowane są boku jednej ze styropianowych form. Są to: aluminiowy adapter do singli, przeciwwaga ramienia, dodatkowy obciążnik +4 g, head-shell z zamontowaną już wkładką. Wkładka wygląda na Audio-Technica AT-91 (zobacz TUTAJ) z białą obudowa, ale nie ma żadnych firmowych oznaczeń.

PLX-500 designem przypomina PLX-1000, ale mają one odmienną budowę. PLX-500 wygląda nieco jak fuzja profesjonalnego PLX-1000 z konsumenckim Pioneer PL-30 (czytaj test TUTAJ), choć ma wdrożonych więcej rozwiązań wziętych z PLX-1000, niż z PL-30. Podobne z PL-30 są akrylowa, uchylna pokrywa oraz twarde tworzywo sztuczne użyte do konstrukcji plinty. Z kolei z PLX-1000 wzięty jest profesjonalny kształt plinty (a la SL-Technics 1200), aluminiowy włącznik sieciowy połączony ze światłem stroboskopu (w kształcie gałki), aluminiowy przycisk „Start”, przyciski prędkości obrotów 33, 45 i 78 RPM (też aluminiowe, z czerwonymi diodami), a także suwak „Tempo” zamontowany z prawej strony (PLX-1000 regulacji tempa na o wiele więcej, ma także automatyczną stabilizację obrotów – „Reset”). Identyczna jest również wysuwana z korpusu lampka diodowa oświetlająca wkładkę z igłą.

Różnica dotyczy głównie materiału zastosowanego do budowy plinty: PLX-1000 to metal z elementami tworzywa sztucznego, zaś w PLX-500 to w całości tworzywo sztuczne, ale wysokiej jakości. Mechanizm silnika wmontowany jest jednakże w metalowym korpusie. PLX-500 ma aluminiowy, odlewany talerz jest jednak niższy, lżejszy i ogólnie mniej solidny jak w PLX-1000 – ten dodatkowo od spodu ma masywny pierścień obciążający i stabilizujący. PLX-1000 ma też bardziej zaawansowany silnik, lepsze łożysko i szpindel. To od razu widać po zdemontowaniu talerzy. Jednak PLX-500 ma stosunkowo dobrą konstrukcję silnika, wygląda na bardzo solidną i rzetelną. Nieco inne są także ramiona – w PLX-1000 to aluminiowa rurka, a PLX-500 – stalowa. Oczywiście, kształty są analogiczne, czyli litery „S”. Mocowania ramion i ich regulacje wydają się być identyczne, choć PLX-1000 ma bardziej precyzyjną przeciwwagę, jak i dodatkowy obciążnik dla wkładek o wyższej masie. Same headshelle są takie same, typowe dla Pioneera wkręcane w rurkę ramienia. Bardzo wygodne i łatwe do wyregulowania.

PLX-500 został posadowiony na czterech dużych stopach antywibracyjnych ze srebrzystego tworzywa sztucznego. Wyglądają niczym „łapy”. Gramofon stoi na nich bardzo stabilnie i pewnie. (W PLX-1000 stopy wykonane są ze stali). PLX-1000 ma masę 13,1 kg, zaś PLX-500 – 10,7 kg, czyli nadal sporo. W komplecie z PLX-500 znajduje się wełniana mata, w PLX-1000 jest wełniana i gruba gumowa.

Dużą różnicę widać z tyłu urządzenia. PLX-500 nie ma tak jak PLX-1000 trójbolcowego gniazda sieciowego IEC – w zamian zamontowano gniazdo dwubolcowe tzw. ósemkę. Z kolei wyprowadzenie sygnału stereo przewodem RCA zamontowane jest na stałe - w PLX-1000 to złocona para gniazd RCA. Natomiast w PLX-500 jest dodatkowe wyjście USB do komputera, a także przełącznik wyjście phono albo liniowe. Innymi słowy, w PLX-500 zamontowano wewnętrzny przedwzmacniacz gramofonowy, PLX-1000 takiego udogodnienia jest pozbawiony.

Podsumowując budowę PLX-500. To rzeczywiście, nieco odchudzona wersja PLX-1000, ale nadal bardzo solidna, masywna i pierwszorzędnie zbudowana. Estetyczna. Oszczędności generalnie dotyczą tych elementów, które nie powinny skutkować pogorszeniem dźwięku. Wyjątkiem jest talerz, który w PLX-500 jest wyraźnie niższej jakości. Plusami PLX-500 jest wyposażenie go w wewnętrzny phono-stage, fabryczny montaż wkładki gramofonowej, obecność wyjścia USB, jak i uchylna akrylowa pokrywa, ze specjalnymi uchwytami dla okładek płyt winylowych. Przydatny i miły bajer. Poza tym można wybrać jedną z dwóch wersji kolorystycznych obudowy – białą lub czarną.

Warto podkreślić, iż nabywca kupując PLX-500 otrzymuje kompletny produkt gotowy niemalże od razu do użytku. Oczywiście, po wypakowaniu i złożeniu gramofonu, co jest czynnością bardzo łatwą i przyjemną.

Dane techniczne

Wysoki moment obrotowy (33⅓ RPM w 0.3 sekundy)

Moment obrotowy 1,6 kg/cm

Klasyczne rozmieszczenie przycisków i funkcji

Odłączane przewody zasilania, uziemienia i audio (PHONO)

Ramię typu S

Długość ramienia: 230,5 mm

Kontrola parametru Tempo: ± 8 %

Solidna konstrukcja dla zapobiegania drganiom

Profesjonalne, pozłacane gniazda RCA

Ramię pokryte gumą dla zapewnienia lepszej izolacji

Pobór mocy 1 W

Masa 10,7 kg

Maksymalne wymiary 450 x 159 x 368 mm

Gniazdo wyjściowe RCA × 1

Silnik 3-fazowy silnik bezszczotkowy DC

Prędkość obrotowa 33⅓, 45, 78 RPM

Czas startu 1 sek (33⅓ RPM)

Błąd śledzenia ramienia: Mniej niż 3°

Regulacja wysokości ramienia: 6 mm ­

Karton w kartonie

Pieczołowite pakowanie

Dużo styropianu

Akcesoria schowane są w styropianowym stelażu

Talerz z aluminium

Stalowa pokrywa mechanizmu napędu

Ramię "S"

Suwakowa regulacja tempa

Przewód 2 x RCA przymocowany jest na stałe; widoczne jest także wyjście USB

Talerz sprawia wrażenie solidnego i stabilnego

Filcowa mata jest w zestawie

Headshell wraz z fabryczną wkładką

Regulacja obrotów: 33, 45 lub 78 RPM

Profesjonalny design

Akrylowa pokrywa

Pokrywa jest uchylna; ma zainstalowane specjalne podstawki, o które można oprzeć okładkę winylu

Wrażenia dźwiękowe

Odsłuchiwałem PLX-500 z fabrycznie zamontowaną wkładką (to najprawdopodobniej Audio-Technica AT-91), z Ortofon 2M Black, jak i z zaawansowaną wkładką typu MC Ortofon Quintet Black S. Przedwzmacniacze gramofonowe to Musical Fidelity MX-VYNL, ADL Stratos by Furutech i Primare R32. Gramofony porównawcze to Pioneer PLX-1000 i Nottingham Analogue Horizon. Całość sprzętu towarzyszącego wymieniona jest na końcu niniejszego tekstu.

Pioneer PLX-500 to gramofon z napędem bezpośrednim (Direct Drive), czyli silnik zamontowany pod talerzem od razu go napędza, obraca płytą, a nie jak przy napędzie paskowym, gdzie pośredniczy w tym pasek naciągnięty na wałek silnika i talerz. Przez to Direct Drive jest uznawany przez wielu audiofilów za mniej „koszerny”. Jednakowoż wiele gramofonów i to często z bardzo wysokiego pułapu cenowego wyposażana jest obecnie napęd bezpośredni, albowiem dokonał się spory postęp technologiczny w tym zakresie. Pioneer PLX-1000 otrzymał spore uznanie audiofilskiego światka (szczególnie z zamontowaną dobrą wkładką), czas więc na odsłuch PLX-500.

Od razu napiszę, że PLX-500 z zamontowaną firmowo wkładką (Audio-Technica AT-91) nie brzmi zbyt galanteryjnie. Owszem, to zdrowe i obfite granie, stabilne i soczyste, ale pozbawione dalszej głębi i szerszej przestrzeni, z brakiem części subtelności brzmieniowych, czy finezji w oddawaniu analogowego klimatu. Ogólny dźwięk jest jednak przyjemny, niemęczący, atrakcyjny i harmonijny. Ale nie jest to brzmienie finezyjne, pogłębione, czy wysycone. Myślę, że warto wymienić wkładkę na taką z pułapu 300 – 400 PLN, wówczas brzmienie powinno polepszyć się w sposób logarytmiczny. Oczywiście, uwaga ta nie dotyczy DJ-ów. AT-91 do skreczowania i morderczej pracy nadaje się idealnie.

Optymalnie widziałbym w PLX-500 takie wkładki jak Shure M-44, Ortofon 2M Red, Sumiko Black Pearl, czy nawet nieco droższe Goldring 2100 lub Nagaoka MP-110. Na próbę zamontowałem w tytułowym gramofonie moją dyżurną wkładkę typu MM Ortofon 2M Black (jej cena to 1 990 PLN). To zupełnie inne granie niż z tą fabrycznie montowaną. W skrócie pisząc – pełniejsze, bardziej dynamiczne, z widoczną dalszą głębią, z czystszą przestrzenią oraz z lepszą detalicznością i wyraźniejszą selektywnością. Brakuje tu jeszcze takiego porządku, tonalności, czy nasączenia muzyką jak w gramofonie porównawczym Nottingham Analogue Horizon, ale generalnie nie jest źle. A co najmniej przyzwoicie. To bujne, żarliwe i mocarne granie, z dobrą podstawą basową i świetną analitycznością. Niskie może nie schodzą tak nisko jak w Horizon, czy w PLX-1000, ale czuć ich wymiar i widać kształt.

Wewnętrzny przedwzmacniacz gramofonowy w porównaniu do fabrycznej wkładki wydaje się porządniejszy. Brzmi równo i czysto, choć tu i ówdzie, może czasem brakować wyrafinowania. Powinien spokojnie wystarczyć dla wkładek do kwoty 300 – 350 PLN, potem warto rozważyć wymianę na lepszy zewnętrzny.          

Konkluzja

Na pewno PLX-500 jest bardzo groźnym konkurentem dla takich budżetowych gramofonów jak Rega RP-1, czy Pro-Ject serii Debut i Elemental, bo jest od nich solidniejszy, masywniejszy, bardziej zaawansowany konstrukcyjnie – i co tu dużo pisać – po prostu lepiej grający. I to pomimo napędu bezpośredniego, a nie paskowego! Warunek sine qua non, to wymiana fabrycznej wkładki na nieco wyższej klasy.

Cena w Polsce - 1 449 PLN.

System testowy

Wzmacniacze: Hegel H160 (test TU), Pathos Classic One MKIII (test TU), Xindak XA6800R (test TU), Audia Flight FL Three S (test TU), Cayin CS-55 A (test TU), dzielony Pathos Converto Evo i Pathos Ampli D oraz Dayens Ecstasy III (test TU).

Kolumny: Eryk S. Concept Superioro (test TU), Triangle Esprit Antal EZ (test TU), Pioneer RM-05, Pylon Diamond 28 (test TU), Taga Harmony TAV-616F (test TU), Xavian Pearl i Guru Audio Junior (test TU).
Źródła cyfrowe: odtwarzacz CD Musical Fidelity A1 CD-PRO i NuForce Air DAC (test TU).
Komputery: MacBook Apple Pro, Acer Aspire ES13 i Dell Latitude E6440.
Gramofony: Nottingham Analogue Horizon z wkładką Ortofon 2M Black (test TU), Pioneer PLX-1000 z Ortofon Quintet Black S.
Przedwzmacniacze gramofonowe: iFi iPhono2 (test TU), Primare R32 (test TU) i Musical Fidelity MX-VYNL (test TU).
Tunery: Rotel RT-1080, Yamaha T-550 i Sansui TU-5900.
Magnetofon kasetowy: Nakamichi Cassette Deck 1.
Minisystem: Pioneer P1-K (test TU).
Słuchawki: RHA MA750 (test TU), Final Audio Design Adagio V (test TU), Final Audio Design Pandora Hope VI (test TU), Blue Mo-Fi i AKG K545 (test TU).
Wzmacniacze słuchawkowe: Cayin C5 DAC (test TU), Eryk S. Concept Superior, Musical Fidelity MX-HPA (test TU), Trilogy 931 i S.M.S.L. sAp-8.
Okablowanie: Przewody głośnikowe Cardas 101 Speaker (test TU) i Melodika Brown Sugar BSC 2450 (test TU). Seria XLO UltraPLUS. Pełne okablowanie AirTech seria Evo oraz Perkune Audiophile Cables.

Akcesoria: podstawa antywibracyjna Rogoz-Audio 3SG40 (test TU), podstawy głośnikowe Rogoz-Audio 4QB80 (test TU), podstawy głośnikowe Solid Tech, stopy antywibracyjne Rogoz-Audio BW40, szafka audio Solid-Tech Radius Duo 3 (test TU) i mata gramofonowa Harmonix TU-800EXi (test TU). Zatyczki do gniazd RCA Sevenrods. Zworki głośnikowe Sevenrods Speaker Jumper.

Interkonekty XLR Melodika Purple Rain MD2X20

Jakiś rok temu opisywałem TUTAJ nowe przewody głośnikowe polskiej marki Melodika - były to Melodika Brown Sugar BSC2450. Kable te okazały się być w swojej cenie doskonałe pod względem konstrukcyjnym i oczywiście brzmieniowym. Kilkanaście dni temu, wiedziony potrzebą przyłączenia monitorów aktywnych Pioneer RM-05 dłuższymi przewodami symetrycznymi, poprosiłem białostockie Rafko o użyczenie do testów tytułowych kabli, które bardzo szybko przybyły. Ale zanim o nich, kilka słów o marce Melodika.   

Warto wiedzieć, że Melodika została utworzona przez dobrze znanego dystrybutora Rafko z Białegostoku. Rafko jest polskim przedstawicielem tak renomowanych firm jak: Musical Fidelity, Myryad, Goldring, HiFiMan, Polk Audio, Definitive Technology i kilku innych. Niedawno przedsiębiorstwo zdecydowało o wdrożeniu własnej marki audio – nazwano ją dźwięcznie, bo Melodika. Dziś dysponuje całkiem sporą ofertą sprzętową. Można tu znaleźć kolumny głośnikowe, rozmaite akcesoria głośnikowe i montażowe (seria Black&White), a także bardzo bogaty wybór kabli i wtyków audio posegregowanych w dwóch grupach: stricte budżetowej Purple Rain oraz nieco wyższej Brown Sugar. Ta ostatnia zawiera póki co tylko dwie pozycje przewodów głośnikowych - BSC2330 o przekroju 2 x 3,3 mm oraz tytułowe BSC2450 o przekroju 2 x 4,5 mm. Cechą charakterystyczną przewodów Melodika jest to, iż w całości wykonywane są w polskich zakładach z polskiej miedzi, tak więc ich jakość jest wysoka, a cena rozsądna.

Jak można przeczytać na firmowej stronie: "Produkcja kabli Melodika zlecana jest w jednej z polskich fabryk, która produkuje również np. kable na platformy wiertnicze, dla wojska (m.in. na potrzebny transportera Rosomak), wiązki kablowe do samochodów hybrydowych, itp. W ramach procesu projektowania oraz sprawdzania specyfikacji kabli Melodika współpracuje z laboratorium badawczym Politechniki Białostockiej".

Tak więc, kupując przewody Melodika, nabywa się stricte polski produkt, wykonany z polskiej miedzi, która jest przecież jedną z najlepszych i najczystszych na świecie, o znakomitych parametrach elektrycznych.

Melodika Purple Rain MD2X20 to przewody symetryczne, czyli zaopatrzone we wtyki XLR (tu firmy Neutrik) lutowane cyną z dodatkiem srebra. Mają długość po 2 metry, ale producent oferuje długości od 0,5 , aż do 5 metrów. Przewody są solidnie wykonane, mają dobrze polutowane styki, zaopatrzone są w wysokiej jakości wtyki XLR firmy Neutrik, a nie jakieś tanie „no name”. To duży plus. Zewnętrzne izolacje mają fioletowy kolor. Może to się podobać lub nie, ale trudno odmówić przewodom oryginalności. Mnie to się podoba. Za 269 PLN (tyle kosztują odcinki dwumetrowe) nabywca otrzymuje bardzo solidne przewody, które doskonale znajdują się w domowym systemie audio i są bardzo użytkowe.

Tym razem nie napiszę nic o dźwięku, albowiem nie testowałem przewodów w systemie hi-fi, a w niejako studyjnym. Zastosowałem je pomiędzy kolumnami aktywnymi Pioneer RM-05 (jako monitory bliskiego pola) w połączeniu z przetwornikiem cyfrowo-analogowym i przedwzmacniaczem ADL Stratos by Furutech. Rolę źródła pełnił komputer profesjonalny Dell Latitude E6440. Melodika MD2X20 sprawdziły się w takim zestawieniu pierwszorzędnie. Bardzo dobry dźwięk z pełną barwą oraz z soczystym i przestrzennym brzmieniem. Kapitalne rozciągnięcie basu podparte nasączoną średnicą i śpiewnymi sopranami. Podsumowując, Melodika to bardzo dobre przewody, a kosztują niewiele. Rekomendacja.

Dane techniczne

- Jakość przewodnika: miedź beztlenowa OFC 99.99 %

- Przekrój przewodnika 0.35 mm2, (20 x 0,15)

- Ekranowanie: standardowe

- Wtyki: solidne metalowe wtyki, z pozłacanymi stykami

- Kształt: okrągły

- Średnica (grubość kabla): 6 mm

- Konstrukcja: skręcona

- Izolacja: PE, powłoka PVC

- Złącza: wtyk-gniazdo

- Zalecenia producenta: przewód odporny na: promienie UV, wodę morską, ozon, alkohol, wyśmienita udarność zarówno w pokojowej jak i niskiej temperaturze, wysokie pochłanianie energii mechanicznej, dobra odporność na ścieranie.

Cena w Polsce - 269 PLN.

Przewody zapakowane są w woreczek foliowy

Pęczek przewodów

Purpurowa izolacja Melodika

Wtyki Neutrik - brawo!

Monitor aktywny Pioneer RM-05

Purple Rain MD2X20 przyłączony do monitora

Zbliżenie  na wtyk XLR Neutrik

Monitory Pioneer RM-05 podłączone przewodem symetrycznym Melodika do przedwzmacniacza/DACa ADL Stratos by Furutech; źródło - laptop Dell z serwisem Tidal Hi-Fi

Monitor Pioneer RM-05 stoi na podstawce Solid Tech; z tyłu zwisa przewód Melodika i zasilający 

Słuchawki magnetostatyczne HiFiMan HE-560

Słuchawki magnetostatyczne mają kilka synonimów. Zwą się także jako: ortodynamiczne, izodymamiczne, planarne lub magnetoplanarne. Wszystkie nazwy są poprawne i oznaczają to samo. Elementem drgającym, czyli produkującym falę akustyczną jest cienka, płaska lekka membrana na której naniesione zostały metalowe ścieżki, tworzące cewkę. Membrana zaś rozciągnięta jest na specjalnym uchwycie (stelażu) i umieszczona jest w polu magnetycznym, przyłożonym (najczęściej) po obydwu stronach lub (rzadziej) po jednej. Cewka na całej swojej powierzchni znajduje się w jednorodnym polu magnetycznym, które jest wzbudzane prądem elektrycznym dostarczanym ze wzmacniacza słuchawkowego. Tyle teorii w pigułce.

Wstęp

Wstyd się przyznać. Jeszcze w końcówce sierpnia br. od białostockiego dystrybutora Rafko otrzymałem tytułowe HE-560 (zobacz TUTAJ), a dopiero teraz, w pierwszej dekadzie października, publikuję ich recenzję, czyli po półtora miesiąca. Na swoje usprawiedliwienia napiszę (uprzedzając fakty), że słuchawki te wyjątkowo dopasowały się w mój gust, tak więc nie śpieszyłem się z ich oddaniem do Rafko, bo używałem je zarówno do wielu testów, jak i do zwykłych, codziennych odsłuchów. Taki to ze mnie samolub.

Muszę podkreślić, że testowałem już kilka modeli słuchawek HiFiMan, ale ostatnio było to ze dwa lata temu, tak więc muszę zaktualizować informacje o tej firmie. A od tamtych czasów dokonał się bardzo duży postęp, wprowadzono na rynek sporą ilość nowych słuchawek, przenośnych odtwarzaczy i wzmacniaczy słuchawkowych. Całe portfolio podzielono na trzy zasadnicze grupy: Reference, Premium i Hi-Fi. Pojawiły się modele ultra-referencyjne jak HE-1000, a potem HE-1000 v.2, wprowadzono słuchawki z poziomu wyższego jak Edition X (i ulepszone Edition X v.2), czy tytułowe HE-560. W końcu zaproponowano też kolejne edycje HE-400, czyli HE-400S, czy HE-400i oraz Edition S. Zaoferowano również kilka nowych słuchawek dousznych, wzmacniaczy słuchawkowych oraz odtwarzaczy. Ze „starej” oferty, czyli tej sprzed dwóch lat ostały się zaledwie ze trzy - cztery pozycje, czyli niewiele. HiFiMan ostro prze do przodu.

Wrażenia ogólne i budowa

Owszem, HE-560 nie są premierowymi słuchawkami, bo do sprzedaży trafiły jakieś półtora roku temu. Moim zdaniem, warte są jednak uwagi i przypomnienia. Mają zainstalowany zupełnie nowy przetwornik typu „single-side” z jednym magnesem, który pomimo niższej masy dysponuje wyższą skutecznością i lepszym brzmieniem, za które odpowiada także nowa obudowa z perforowanymi muszlami. Mają także nowy system podwójnych pałąków, który składa się z metalowej ramy spiętej z termoplastycznymi jarzmami utrzymującymi na ruchomych zawiasach muszle słuchawkowe z tego samego materiału. Te są dodatkowo pokryte 1 mm fornirem z oliwionego drewna tekowego. Z kolei kształt muszli oraz umiejscowienie kabla zostały zmienione pod kątem generowania lepszego dźwięku oraz przede wszystkim wygody. Kable w HE-560 wychodzą z muszli pod łagodniejszym kątem, co sprawia, że przewód nie uderza o ramiona słuchacza. Zaś przewodnik jest połączeniem czystego srebra i miedzi monokrystalicznej. Jak pisze Rafko, na swojej stronie: „Celem nowej konstrukcji jest maksymalne zbliżenie się do referencyjnego modelu HE-6, który uznawany jest przez wielu fachowców za najlepsze aktualnie produkowane słuchawki na świecie”.

Ergonomia

Tu zaszła duża zmiana - dobra zmiana, można napisać. Przede wszystkim HE-560 są o wiele lżejsze niż niektóre modele HiFiMan. Takie topowe HE-6 mają masę 502 gram, zaś opisywane HE-580 zaledwie 390 gram, czyli prawie o 25 procent mniej. I tę różnicę wyraźnie czuć na głowie, szyi i uszach. Może jeszcze nie można nazwać HE-560 słuchawkami lekkimi, ale ciężkimi także nie. (Oczywiście, opisywane HiFiMan nie są słuchawkami mobilnymi, a stacjonarnymi). Poza tym układają się wygodnie padami wokół uszu, równomiernie rozkładając ciężar na trzy punkty: przestrzenie wokół obu uszu oraz sklepienie czaszki, gdzie osiada opaska padu pod pałąkiem. W rezultacie HE-560 są bardzo komfortowe w użytkowaniu, pady nie cisną, nie uwierają. Nawet długie odsłuchy nie męczą. Ergonomię oceniam na stopień bardzo dobry. Jedne z najwygodniejszych słuchawek z jakimi miałem do czynienia.

Dane techniczne

Przetworniki - magnetostatyczne (wstęgowe)

Konstrukcja obudowy - otwarte

Impedancja - 50 Ohm

Skuteczność      - 90 dB

Pasmo przenoszenia - 15 – 50 000 Hz

Jakość kabla       - OCC 99.997 %

Długość przewodu         - 2.1 m

Typ wtyku - 6.3 mm, duży jack

Masa bez kabla – 390 g

Solidny przewód zakończony dużym wtykiem 6,3 mm

Zupełnie nowy słuchawkowy design HiFi Man - i bardzo dobrze!

W muszle wkomponowane są elementy z drewna tekowego

HiFiMan w towarzystwie iFi iCAN SE; niby maluch, ale gra jak gigant 

Musical Fidelity MX-HPA to doskonały towarzysz dla HE-560

Wrażenia dźwiękowe

Używałem przede wszystkim następujące wzmacniacze słuchawkowe: Trilogy 931, ADL Stratos by Furutech, Musical Fidelity XM-HPA, iFi iCAN SE, Eryk S. Superior, Pathos Converto Evo i Hegel H160. Słuchawki porównawcze to: Oppo PM-3, Final Audio Design Pandora Hope VI, AKG K545 oraz Blue Mo-Fi.

Pisząc w skrócie. Na rynku są słuchawki całkiem dobre, dobre, bardzo dobre i wybitne. Bez ogródek napiszę więc, że HE-560 bez wątpliwości przynależą do tej ostatniej grupy. Nie zawsze w stu procentach odpowiada mi firmowe brzmienie HiFiMan, lecz tu – w HE-560, trafia prosto i idealnie w mój gust. Bardzo lubię brzmienie napowietrzone, przestrzenne, namacalne i plastyczne, dbałe o ciężar, pokazujące i eksponujące detal, a równolegle nienachalne. I takie dokładnie są tytułowe HiFiMan.

HE-560 charakteryzują się doskonałą odpowiedzią impulsową (są szybkie jak piorun), nie mają żadnych słyszalnych zniekształceń (co zdarza się przy słuchawkach dynamicznych) i pierwszorzędnie kontrolują bas – jest rytmiczny, skrupulatny i baaardzo niski. Dobrze różnicujący i prezentujący aktywność niskich tonów. Co istotne, ekstrahują i wypłukują esencję nagrań zapewniając piękną barwę, zaglądają daleko i głęboko -  są analityczne i szczegółowe, ale nie odbija się to na niechcianej szklistości, czy natarczywości sopranów. Słuchawki punktują za otwartość połączoną z masywnością tonalną, a także z natlenowanie przekazu przyozdobione perfekcyjną stereofonią. Wszystko słychać wyraźnie i czysto, a jednocześnie spektakularnie i żywo. HiFiMan katalizują dźwięki, rozpędzają je i pchają prosto do uszu słuchacza. W istocie rzeczy zachowują się niczym wyrafinowany audiofilski megafon.

Potencjał dynamiczny opisywanych słuchawek jest wręcz zaskakujący. Przekazują energię nagrań lekko i żywiołowo, ale nie natarczywie, czy zanadto agresywnie. Czynią to równo i harmonijnie. Wyraźnie czuć żar gitar, moc perkusji, tonalność fortepianu, śpiew skrzypiec, etc. Dźwięki są dociążone a równolegle nośne. Przekonujące. Struktura i substancja muzyki są określone zarówno w głębi i szerokości, jak i ogólnym charakterze. W rezultacie brzmienie jest szybkie, dobrze narastające, ze świetną propagacją, a także z optymalnym wygaszaniem. Precyzyjnie słychać zjawiska przestrzenne, wyraźną akustykę, dalsze i bliższe pogłosy, itp. Podczas odsłuchów nagrań "Wariacji Goldbergowskich" ekscentrycznego Glenna Goulda można usłyszeć nie tylko jego szalejący fortepian, uderzenia klawiszy i młoteczków, rozwibrowane struny, a również zobaczyć samego mistrza jak siedzi na swoim słynnym krzesełku i kręci się na nim niemiłosiernie. Żywość przekazu HE-560 jest wprost fenomenalna. Holograficzna.

A wady, jakie mają wady HE-560? Otóż w ich cenie nie zauważam specjalnych ujemnych stron. Owszem, można im wytknąć braki w subtelnym ukazywaniu rozdzielczości, niedomogi na najniższym basie, ograniczenia w kreśleniu dookolnej przestrzeni, ale przecież testuję model średni, a nie topowy z oferty HiFiMan, więc te niedociągnięcia są zrozumiałe i akceptowalne. Standardowe. Dodatkowo, opisywane słuchawki nie nadają się zbytnio do podpinania doń urządzeń przenośnych. iPhone, czy jakiś inny smartfon, to nie są najlepsi dlań partnerzy. HE-560 gustują w stacjonarnych lub nabiurkowych wzmacniaczach słuchawkowych, wówczas w całości rozwiną skrzydła, pokażą cały swój duży potencjał brzmieniowy. Zaskoczą wielkim dźwiękiem i przekonają wysublimowaną barwą.

Podsumowanie  

HiFiMan HE-560, na tle rozbuchanych cen kilku znanych słuchawkowych firm (niektóre ich modele sięgają poziomu 10 000 – 15 000 PLN, a nawet wyższego), oferują bardzo dużo  - nabywca otrzymuje bardzo rzetelny i zaawansowany produkt. Konstrukcyjnie i technologicznie dopracowany, z optymalną ergonomią, a przede wszystkim zaopatrzony w doskonały dźwięk - przestrzenny, namacalny i strukturalny. A to wszystko za rozsądną kwotę 4 295 PLN, czyli oscylującą w okolicach cen dobrych monitorów. 

Polecam HiFiMan HE-560, bo to są diabelsko dobre słuchawki magnetoplanarne. Mają stricte high-endowy styl grania, a to naprawdę wiele. Fascynują i czarują brzmieniem niczym mityczne syreny pięknym śpiewem.

Cena w Polsce – 4 295 PLN.

System testowy

Wzmacniacze: Hegel H160 (test TU), Pathos Classic One MKIII (test TU), Xindak XA6800R (test TU), Audia Flight FL Three S (test TU), Cayin CS-55 A (test TU), dzielony Pathos Converto Evo i Pathos Ampli D oraz Dayens Ecstasy III (test TU).

Kolumny: Eryk S. Concept Superioro (test TU), Triangle Esprit Antal EZ (test TU), Pioneer RM-05, Pylon Diamond 28 (test TU), Taga Harmony TAV-616F (test TU), Xavian Pearl i Guru Audio Junior (test TU).
Źródła cyfrowe: odtwarzacz CD Musical Fidelity A1 CD-PRO i NuForce Air DAC (test TU).
Komputery: MacBook Apple Pro, Acer Aspire ES13 i Dell Latitude E6440.
Gramofony: Nottingham Analogue Horizon z wkładką Ortofon 2M Black (test TU), Pioneer PLX-1000 z Ortofon Quintet Black S i Pioneer PLX-500.
Przedwzmacniacze gramofonowe: iFi iPhono2 (test TU), Primare R32 (test TU) i Musical Fidelity MX-VYNL (test TU).
Tunery: Rotel RT-1080, Yamaha T-550 i Sansui TU-5900.
Magnetofon kasetowy: Nakamichi Cassette Deck 1.
Minisystem: Pioneer P1-K (test TU).
Słuchawki: RHA MA750 (test TU), Final Audio Design Adagio V (test TU), Final Audio Design Pandora Hope VI (test TU), Blue Mo-Fi i AKG K545 (test TU).
Wzmacniacze słuchawkowe: Cayin C5 DAC (test TU), Eryk S. Concept Superior, Musical Fidelity MX-HPA (test TU), Trilogy 931 i S.M.S.L. sAp-8.
Okablowanie: Przewody głośnikowe Cardas 101 Speaker (test TU) i Melodika Brown Sugar BSC 2450 (test TU). Seria XLO UltraPLUS. Pełne okablowanie AirTech seria Evo oraz Perkune Audiophile Cables.

Akcesoria: podstawa antywibracyjna Rogoz-Audio 3SG40 (test TU), podstawy głośnikowe Rogoz-Audio 4QB80 (test TU), podstawy głośnikowe Solid Tech, stopy antywibracyjne Rogoz-Audio BW40, szafka audio Solid-Tech Radius Duo 3 (test TU) i mata gramofonowa Harmonix TU-800EXi (test TU). Zatyczki do gniazd RCA Sevenrods. Zworki głośnikowe Sevenrods Speaker Jumper.